آدمها دو دسته اند :

 ۱ . اونهایی که معتقدند خدا وجود نداره ولی همیشه با این سوال درگیرند که

 اگه نیست پس اینها  چیه؟؟

۲.اونهایی که معتقدند خدا وجود داره ولی بعضا از خودشون می پرسند 

 اگه هست پس اینها چیه؟؟

پ ن : قاعدتا من باید الان اون رباعی خیام رو که می گه :

^{قومي متفكرند اندر ره دين}

^{قومي به گمان فتاده در راه يقين}

^{ميترسم از آنكه بانگ آيد روزي}

^{كاي بي خبران راه نه آن است نه اين!}

این نوشته الزاما از انسجام خاصی برخوردار نیست فقط به بیان موردی می پردازد که چندی است ذهن نگارنده را به خود مشغول کرده است؛

وبلاگ یعنی زندگی؛ وبلاگ ایرانی با فضای ایرانی روشنفکری به شدت گره خورده است ومتاثر است از فضای بحث های روشنفکری و خبری در حالی که اینجانب متعقدم بایستی به گونه ای دیگر باشد. در جامعه ایران تنها شانزده درصد به اینترنت دسترسی دارند و مابقی هیچ؛ نگارنده به شدت معتقد است وبلاگ باید تریبونی باشد برای جامعه محذوف ساکت، هشتاد وچهار درصدی که به هیچ تریبونی و رسانه ای دسترسی ندارند مگر رسانه یک جانبه نگر صدا وسیما

 من اگر در وبلاگم از سرگردانی پیرزنی روستایی در شلوغی شهریور ترمینال ننویسم، اگر ننویسم بلیط قم را به دو برابر قیمت به او فروختند و او نتوانست کام بر آرد چه کسی بنویسد

من اگر در وبلاگم ننویسم داستان آن زنی را که طفل دو ساله بیمارش در حالی روی دستش پرپر می زد که به خاطر دو هزار تومان پول نسخه مانده چه کسی می نویسد؛ نکند توقع داریم رسانه ها و وبلاگ های حامی حاکم عادل پیشه عدالت گستر چیزی بنویسند!!!

مردان و زنان سرزمین من در زیر چکمه عدالتش در حال خفه شدن اند و من عقم می گیرد از هر چی عدالت است 

 یک چیزی را فقط توضیح دهم این یک بیانیه پوپولیستی نیست این واقعیت امروز جامعه من است

پ ن: اگر به موردی برخوردید که فکر می کنید به کسی یا عده ای ظلم شده است، در قسمت کامنت ها پیام بگذارید با گشاده دستی تمام منتشرش می کنیم     

از مهندس حسابی که به من درسهای بزرگی داد سپاسگذارم، به سیاستمداران این شهر توصیه می کنم که جملات بزرگوارانه ی اورا مصادره به مطلوب نکنند حالا مصمم تر هستم که با افتخار تمام هر چه را که دارم وندارم در راه پیشرفت کشورم صرف کنم . خدایا به خاطر این ساعتهای عزیز از تو ممنونم.

این آقایان سلیمانی

در آستانه نیمه شعبا